آدمک آخر دنیاست بخند
آدمک مرگ همین جاست بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
به خدا مثل تو تنهاست بخند
دست خطی که تو را عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست بخند
فکر کن درد تو ارزشمند است
فکر کن گریه چه زیباست بخند

زشوق آنكه بيايي براه مينگرم  ::::  به راه از پس ديوار آه مي نگرم
در آرزوي تو اي اختر نهفته به شب  ::::  به ژرفناكي شام سياه مي نگرم
گلي به روي تو ماند عروس حجله امشب  :::: كه تا سپيده به رخسار ماه مي نگرم
تو را كه پر گل سرخ خيال مي تابي  ::::  زپشت شيشه خيس نگاه مي نگرم
زبيم آنكه نيايي چو ابر مي گريم  ::::  زشوق آنكه بيايي به راه مي نگرم

راست گفتي عشق خوبان آتش است  *:*:*  سخت مي سوزاند همه دلكش است
من كجا و ترك آن مهوش كجا  *:*:*  دل كجا پرهيز از اين آتش كجا
شادمانم گر چه در اين آتشم  *:*:*  روز و شب مي سوزم اما دلخوشم
از خدا خواهم كه افزونش كند  *:*:*  دل اگر دم زد پر از خونش كند
كاش از اين آتشش تو ره بودي خبر  *:*:*  با خبر بودي كه اين بيدادگر
شعله اش هر چند افزونتر شود  *:*:*  سينه از آن هر چه پرخونتر شود
ناله را هر چند سازد زارتر  *:*:* هر چه دارد ديده را خونبارتر
باغ دل را با صفاتر مي كند  *:*:*  مرغ جان را خوشنواتر مي كند

گفتم تو شیرین منی،گفتا تو فرهادي مگر؟  ***  گفتم خرابات مي شوم،گفتا تو آبادي مگر؟

 گفتم ندادي دل به من،گفتا تو جان دادي مگر؟  ***  گفتم ز كويت مي روم،گفتا تو آزادي مگر؟

  گفتم فراموشم نكن،گفتا تو در يادي مگر؟  ***  گفتم كه بر بادم مده،گفتا تو بر بادي مگر؟